Coumarines
De lever heeft vitamine K nodig om bepaalde stollingsfactoren te maken. De coumarines zijn een groep medicijnen die invloed hebben op het vitamine K gebruik door de lever zodat zij gebruikt kunnen worden als antistollingsmiddelen. Zij zijn momenteel de enige antistollingsmiddelen die als pillen kunnen worden ingenomen. De andere grote categorie van antistollingsmiddelen, de heparines, zijn enkel beschikbaar voor intraveneuze of subcutane (onderhuidse) injectie.
In Nederland zijn slechts twee coumarines voor orale inname geregistreerd: acenocoumarol (Sintrom Mitis) en fenprocoumon (Marcoumar). In sommige ziekenhuizen wordt ook wel eens gebruik gemaakt van warfarine intraveneus, en dit middel wordt ook onder de vorm van druppels gebruikt voor kinderen. Wereldwijd wordt het meest gebruik gemaakt van warfarine, zeker in de Angelsaksische landen. Waarom warfarine niet in Nederland is geregistreerd is historisch zo gegroeid. Op termijn wordt ook registratie in Nederland verwacht. In verschillende landen van de wereld worden dus verschillende medicijnen gebruikt. Als u in het buitenland op vakantie gaat, doet u er goed aan voldoende medicijnen mee te nemen want het antistollingsmiddel dat u gebruikt, zou wel eens niet beschikbaar kunnen zijn in dat betreffende land.
Wat is het verschil tussen marcoumar (phenprocoumon) en sintrom (acenocoumarol) en waarom kiest de ene arts voor het ene medicijn en een andere arts voor een ander medicijn?
Deze drie coumarines hebben dezelfde werking: ze verstoren de mogelijkheden van de lever om vitamine K te verwerken. Het verschil tussen deze medicijnen ligt voornamelijk in hun werkingsduur: acenocoumarol (Sintrom Mitis) heeft een korte werkingsduur (de helft van het medicijn is 11uur na inname al verdwenen) terwijl fenprocoumon (Marcoumar) juist een heel lange werkingsduur heeft (het duurt 140 uur voor de helft van het medicijn is verdwenen).
Warfarine ligt wat betreft de werkingsduur tussen de beide andere in (de helft van het medicijn is verdwenen na 40 uur).
